Noord-Jutland en Vendsyssel-Thy

Afgelopen zondag heb ik een heerlijk relaxed dagje gehad, ik heb een beetje rondgehangen op de camping en lekker veel gelezen en gepuzzeld. ‘s Avonds hoorde ik in de verte gerommel, er kwam een enorme wolk met veel onweer vlakbij over, maar gelukkig niet waar ik zat. Toch besloot ik een groot deel al in te pakken voor de reis van de volgende dag.

De eerste stop maandag was Mønsted Kalkgruber, oftewel een kalkgroeve. Het is niet alleen een groeve maar er is ook nog een mijn waar je doorheen kan wandelen. De grootste van de wereld. Ondergronds is er zo een twee kilometer aan pad verlicht en je wordt bij het kopen van een kaartje aangemoedigd om ook eens het onverlichte deel in te gaan. Er is een totaal aan 60 kilometer aan gangenstelsel, en op de momenten dat ik even ging kijken in de niet verlichte delen moest ik soms hurkend verder en nog stootte ik dan mijn hoofd. Doordat de verlichte paden soms ook laag en smal waren, vaak na grote hallen met plafonds van wel vijftien meter hoog, gaf het ook een enorm claustrofobisch gevoel. De mijn is over het algemeen een constante acht graden Celsius, maar bij de reddingschacht voelde je een klap warmte van bovengronds, dit was een hele gekke ervaring. Ik heb uiteindelijk net een uurtje onder de grond doorgebracht, en dat was met al het hurken, het stoten en bij houvast zoeken, losse stukken plafond in je handen vinden, ook wel genoeg. Buiten was er ook nog genoeg te zien en ook het museum in de oude verwerkingsfabriek zag er cool uit.

In het museum kan je met verschillende trappen langs de hoge schoorsteen naar boven lopen, bij de eerste trap werd al gewaarschuwd dat het steile, smalle trappen zijn en dat je je goed moet vasthouden. Toch die trap op, want zo erg kon het toch niet zijn? Tweede trap, dezelfde waarschuwing, alleen deze trap was alweer wat smaller en nog steiler. Toch die trap op, want ik ben er nu toch. Bij de volgende trap dacht ik: ‘ik ben al zo ver gekomen, ik ben er bijna, erger kan niet’. Erger kan wel, en ik was ook nog niet op de helft. De volgende trappen waren steiler, smaller, en de treden waren soms zo afgesleten dat je voet langs een knoest weer de trede afgleed. Maar,…. ik was er toch bijna, en ik ben tot boven gekomen. Het was niet zo gek dat ik geen mens tegen ben gekomen op de heen- of terugweg op de trappetjes.

Na het bezoek aan het museum ben ik langs de Hjarbæk Fjord en de Limfjord verder richting het noorden gegaan om uiteindelijk op een camping in Løkken aan te komen. Ik kreeg een mooi plekje toegewezen en toen ik helemaal uitgepakt was, kwam ik erachter dat ik niet goed stond, ik had een plekje verder moeten hebben. Gelukkig was dit zo opgelost en hoefde het alleen administratief omgezet te worden en niet fysiek. Het bleek niet zo erg mijn dag te zijn, want nu ook stootte ik mijn hoofd een aantal keer aan verschillende dingen en ik kon in de overvolle supermarkt ook niet goed vinden wat ik wilde eten, mede omdat sommige schappen compleet leeg waren. Terug op de camping met alleen kaas voor het ontbijt en wat lekkers voelde ik mij somber en besloot ik om even mijn hoofd te legen terwijl ik de accu van de auto vol zou laden. Bij de eerste lader, pakte de lader de druppel niet. Zo ook niet bij de tweede, derde en vierde lader, met een accu van nog maar 38% en wellicht een druppel die niet werkte was ik er echt helemaal klaar mee. Terug naar de eerste plek, toch maar een andere machine proberen, al voelde het tevergeefs, maar hier lukte het mij wel om het apparaat en de druppel aan de praat te krijgen. Met de blauwe kaart mocht ik er drie uur staan, dus ik heb lekker een uur over het strand gewandeld en ik ben daarna terug gegaan om de auto volgeladen weer aan te treffen. Met nieuwe moed toch nog even de supermarkt in en de schappen waren weer bijgevuld, dus ik kon rond zonsondergang toch nog genieten van een caesar salade.

Vanmorgen ging het weer een stuk beter, ik heb uiteindelijk heerlijk geslapen en ik werd goed uitgerust wakker. Na een rustige start heb ik een tijd in de auto gezeten om naar Råbjerg Mile te gaan. Dit is een duin die langzaamaan in noordoostelijke richting het land overgaat om in ongeveer 2200 in het Kattengat te verdwijnen. Het was hier enorm druk, dus ik heb er maar een klein rond gelopen en ben daarna door gegaan naar Grenen. Hier heb ik een strandwandeling gemaakt langs het Kattengat en ben daarna de hoek omgegaan bij het noordelijkste puntje vasteland Denemarken naar de Noordzeekant genaamd Skagerrak. Ook hier was het druk, maar gelukkig is het strand breed en hoef je niet veel mensen tegen te komen. Ondertussen ben ik weer terug op de camping en heb ik mijn maaltijd van de campingbistro heerlijk op gesmikkeld.

Morgen gaat de reis weer verder, of nou ja, ik moet eerst weer een heel stuk terugrijden. Ik heb besloten dat ik niet meer naar Aarhus ga, maar lekker een aantal dingen oversla en richting Seeland vertrek. Ik hou jullie op de hoogte!