Category: Denemarken

Gisteren vertrok ik uit Løkken om een reis van 430 kilometer door Denemarken te maken. Met de harde wind en mijn wil om de maximum snelheid te rijden, moest ik uiteindelijk twee keer stoppen om te laden. Eigenlijk maar goed ook, want zo kon ik de benen strekken en ook even wat eten en drinken. Tijdens de eerste stop heb ik meteen maar even de Grote Beltbrug geboekt, daar moest ik toch over, maar ik mocht eerst ook nog even over de Nieuwe Kleine Beltbrug. Het voordeel van vooraf boeken is dat je zonder stoppen zo door de tolpoorten kan razen, net als de locals. Ik was de enige met een Nederlands kenteken die niet in een rij hoefde te wachten.

Even over drieën kwam ik aan op de camping waar ik nu een paar nachten doorbreng. De camping is echt hartstikke prima, maar de mensen zijn niet zo heel aardig. Gelukkig hoef ik ze niet meer te spreken tot vertrek, maar het deed me wel iets. Na het opzetten van de tent heb ik heerlijk verschillende kaasjes en toastjes gehaald en heb ik echt even genoten in het zonnetje.

Vannmorgen was ik redelijk op tijd op en heb ik weer heerlijk genoten van kopjes koffie en wat lekkers. Toen het bij mij begon te kriebelen om wat te gaan doen liep ik met mijn munten naar de douche, maar eenmaal daar aangekomen kon je niet met losse kronen betalen maar enkel met 2 kr. – munten. Daar ik geen zin had om helemaal terug te gaan naar die lelijke mensen, heb ik ijskoud gedoucht, ik was in ieder geval wakker.

Mijn eerste stop vandaag was in Højerup. Hier staat een kerkje aan de rand van Stevns Klint wat gedeeltelijk in de Oostzee is gestort. Vanaf het balkonnetje kan je de kliffen goed zien. Na overweging en heroverweging ben ik hier naar beneden gegaan om langs het water en de kliffen te wandelen. Ook hier stond weer netjes een waarschuwingsbord met daarop: ‘Pas op! Steile trap.’

Beneden aangekomen was de trap nog niet het engst, maar om echt langs de klippen te lopen moet je een deel over ingestort rotswand heen lopen. Ergens halverwege begon ik door de harde klappen van de golven te twijfelen of het wel een goed idee was en ook of het niet vloed aan het worden was. Gelukkig was het nog maar 30 minuten vloed en hoefde de zee nog maar twee centimeter te stijgen. Ik kon met droge voeten over.

Na een wandeling en ook lang zoeken naar mooie stenen en wellicht ook fossielen was het tijd om terug te gaan. Ik had ondertussen mijn waterfles leeg en de hete zon maakte dat ik er na twee uur ook wel klaar mee was. Terug over die rotsblokken naar die steile trap, naar beneden is geen probleem, maar nu omhoog was het toch wel zwaar. Terug bij de auto bleek ook nog dat ik de lader niet goed had aangesloten, waardoor deze helemaal niet bijgeladen was. Dan nog maar een uurtje op een terrasje zitten met een groot glas frisdrank en twee heerlijke koeken.

Door naar Stevns Klint experience. Hier kan je vanalles en nog wat zien over het gebied en over paleontologie, maar ook nu merkte ik dat ik liever mijn tijd buiten doorbracht, dan binnen in een museum. Dat scheelde ook zomaar weer meer dan 200 kronen. Na een rondje over het terrein kon je ook hier weer naar de waterkant, alleen waren mijn schoenen en sokken nog zeiknat van mijn vorige wandeling en liep ik niet meer op hele stevige schoenen. Ook was er hier geen trap, dus ik besloot om over te slaan.

Als laatst vertrok ik naar Stevns Fyrcenter. Ook hier kijk je weer op de Oostzee uit en kan je als het er een beetje mooi weer is Zweden zien liggen. Helaas lukte dit niet zonder telescoop, maar kon ik met telescoop wel de Sontbrug zien liggen. Je kan hier ook de vuurtoren in, maar dit leek me na al dat klauteren van vandaag een stap te ver. Toen eenmaal de veel te dikke Fransman voor mij uit toch de vuurtoren inging ben ik teruggelopen en heb ik de 102 treden ook beklommen. Dit was toch ook wel de moeite waard. De frisse wind bovenin was heerlijk. Naar beneden was dit keer echt prima en kon huppelend gedaan worden over de brede treden en de heerlijke draai van de trap.

Na deze lange dag zit ik ondertussen weer op de camping, ik merk dat mijn ogenleden nu al zwaar worden. Morgen ga ik wederom hier in de omgeving op stap. Dit zijn mijn laatste dagen hier in Denemarken, dus ik hoop er nog wat moois van te maken.

Afgelopen zondag heb ik een heerlijk relaxed dagje gehad, ik heb een beetje rondgehangen op de camping en lekker veel gelezen en gepuzzeld. ‘s Avonds hoorde ik in de verte gerommel, er kwam een enorme wolk met veel onweer vlakbij over, maar gelukkig niet waar ik zat. Toch besloot ik een groot deel al in te pakken voor de reis van de volgende dag.

De eerste stop maandag was Mønsted Kalkgruber, oftewel een kalkgroeve. Het is niet alleen een groeve maar er is ook nog een mijn waar je doorheen kan wandelen. De grootste van de wereld. Ondergronds is er zo een twee kilometer aan pad verlicht en je wordt bij het kopen van een kaartje aangemoedigd om ook eens het onverlichte deel in te gaan. Er is een totaal aan 60 kilometer aan gangenstelsel, en op de momenten dat ik even ging kijken in de niet verlichte delen moest ik soms hurkend verder en nog stootte ik dan mijn hoofd. Doordat de verlichte paden soms ook laag en smal waren, vaak na grote hallen met plafonds van wel vijftien meter hoog, gaf het ook een enorm claustrofobisch gevoel. De mijn is over het algemeen een constante acht graden Celsius, maar bij de reddingschacht voelde je een klap warmte van bovengronds, dit was een hele gekke ervaring. Ik heb uiteindelijk net een uurtje onder de grond doorgebracht, en dat was met al het hurken, het stoten en bij houvast zoeken, losse stukken plafond in je handen vinden, ook wel genoeg. Buiten was er ook nog genoeg te zien en ook het museum in de oude verwerkingsfabriek zag er cool uit.

In het museum kan je met verschillende trappen langs de hoge schoorsteen naar boven lopen, bij de eerste trap werd al gewaarschuwd dat het steile, smalle trappen zijn en dat je je goed moet vasthouden. Toch die trap op, want zo erg kon het toch niet zijn? Tweede trap, dezelfde waarschuwing, alleen deze trap was alweer wat smaller en nog steiler. Toch die trap op, want ik ben er nu toch. Bij de volgende trap dacht ik: ‘ik ben al zo ver gekomen, ik ben er bijna, erger kan niet’. Erger kan wel, en ik was ook nog niet op de helft. De volgende trappen waren steiler, smaller, en de treden waren soms zo afgesleten dat je voet langs een knoest weer de trede afgleed. Maar,…. ik was er toch bijna, en ik ben tot boven gekomen. Het was niet zo gek dat ik geen mens tegen ben gekomen op de heen- of terugweg op de trappetjes.

Na het bezoek aan het museum ben ik langs de Hjarbæk Fjord en de Limfjord verder richting het noorden gegaan om uiteindelijk op een camping in Løkken aan te komen. Ik kreeg een mooi plekje toegewezen en toen ik helemaal uitgepakt was, kwam ik erachter dat ik niet goed stond, ik had een plekje verder moeten hebben. Gelukkig was dit zo opgelost en hoefde het alleen administratief omgezet te worden en niet fysiek. Het bleek niet zo erg mijn dag te zijn, want nu ook stootte ik mijn hoofd een aantal keer aan verschillende dingen en ik kon in de overvolle supermarkt ook niet goed vinden wat ik wilde eten, mede omdat sommige schappen compleet leeg waren. Terug op de camping met alleen kaas voor het ontbijt en wat lekkers voelde ik mij somber en besloot ik om even mijn hoofd te legen terwijl ik de accu van de auto vol zou laden. Bij de eerste lader, pakte de lader de druppel niet. Zo ook niet bij de tweede, derde en vierde lader, met een accu van nog maar 38% en wellicht een druppel die niet werkte was ik er echt helemaal klaar mee. Terug naar de eerste plek, toch maar een andere machine proberen, al voelde het tevergeefs, maar hier lukte het mij wel om het apparaat en de druppel aan de praat te krijgen. Met de blauwe kaart mocht ik er drie uur staan, dus ik heb lekker een uur over het strand gewandeld en ik ben daarna terug gegaan om de auto volgeladen weer aan te treffen. Met nieuwe moed toch nog even de supermarkt in en de schappen waren weer bijgevuld, dus ik kon rond zonsondergang toch nog genieten van een caesar salade.

Vanmorgen ging het weer een stuk beter, ik heb uiteindelijk heerlijk geslapen en ik werd goed uitgerust wakker. Na een rustige start heb ik een tijd in de auto gezeten om naar Råbjerg Mile te gaan. Dit is een duin die langzaamaan in noordoostelijke richting het land overgaat om in ongeveer 2200 in het Kattengat te verdwijnen. Het was hier enorm druk, dus ik heb er maar een klein rond gelopen en ben daarna door gegaan naar Grenen. Hier heb ik een strandwandeling gemaakt langs het Kattengat en ben daarna de hoek omgegaan bij het noordelijkste puntje vasteland Denemarken naar de Noordzeekant genaamd Skagerrak. Ook hier was het druk, maar gelukkig is het strand breed en hoef je niet veel mensen tegen te komen. Ondertussen ben ik weer terug op de camping en heb ik mijn maaltijd van de campingbistro heerlijk op gesmikkeld.

Morgen gaat de reis weer verder, of nou ja, ik moet eerst weer een heel stuk terugrijden. Ik heb besloten dat ik niet meer naar Aarhus ga, maar lekker een aantal dingen oversla en richting Seeland vertrek. Ik hou jullie op de hoogte!

Vanmorgen was ik wederom vroeg wakker, het is elke keer weer warmer dan gedacht en uiteindelijk vluchtte ik rond half negen dan ook uit mijn tentje op zoek naar koelte. Met nog een heleboel tijd over voor ik moest vertrekken heb ik het lekker rustig aan gedaan. Na een paar koppen koffie, een aantal puzzels en meerdere bladzijden uit mijn boek te lezen was het tijd om echt aan de gang te gaan voor vertrek.

Ruim anderhalf uur voor de gereserveerde tijd reed ik richting Billund. Met Ted als gezelschap aan de telefoon reed ik over prachtige landweggetjes met wilde bloemen aan weerszijden door de heuvels naar mijn bestemming (maar 27 minuten rijden vanaf de camping). Ik had alle tijd dus heb ook nog even in een aantal winkeltjes gekeken. Bij kijken is het ook gebleven, want nadat ik het legohuis uitliep was alles ook alweer dicht.

Met mijn bandje op kon ik door de poorten en ben ik eerst naar de kelder gegaan voor een wandeling door de geschiedenis van LEGO. Je leert hier over hoe Ole Kirk Christiansen ooit is begonnen tot waar de oude mallen vroeger gelaten werden. En je ziet veel oude, maar ook nieuwere LEGO modellen die je toch een beetje hebberig maken.

Terug bij het atrium kijk je tegen een enorme van LEGO gemaakte boom aan en wanneer je daarlangs naar boven loopt zie je op het bladerdak verschillende bouwwerken. Voor je het weet heb je meerdere trappen opgelopen en sta je op de bovenste verdieping. Er staan enorme dino’s die ook gevoerd worden op bepaalde tijden en verschillende toffe creaties van verschillende mensen. Ik heb mijn ogen uitgekeken, maar ik wilde nu ook wel wat doen.

Achter het geluid van blije mensen aan en het gerommel en geritsel van honderden handen die door grote bakken LEGO gaan kom ik aan op een plek waar het nu echt gaat gebeuren. Met verschillende opdrachten wordt je uitgedaagd om diverse creaties te maken. Voor een fotoshoot was ik op zoek naar onderdelen voor minifigs van mij en Ted. Ik mocht mijn eigen bloem maken, ik ging aan de gang om bloemen te planten voor de bijtjes die honing maakten voor Winnie de Poeh. Ik heb een stop-motion gemaakt en ik heb meegedaan met een wedstrijd voor het maken van een tien centimeter hoge beker (de mijne was maar 9,5 cm hoog). Ik heb zelfgemaakte LEGO platen tot leven laten komen en een emotie meegeven. Ik heb geracet met een eigen race-auto, maar ik heb vooral heel verwonderd gekeken naar de creativiteit van sommige mensen.

Met pijn in mijn vingers van het legoën liep ik voldaan naar de uitgang. Waar je wederom weer je ogen uitkijkt. Er staat een machine continu zakje rode lego blokje te maken, en wanneer je je afmeld, wederom met je armbandje, krijg je een kaart met je naam en een LEGO-model van rode steentjes mee. En die zakjes die uit die machine komen, die liggen er ook om mee te nemen.